maandag 9 februari 2015

Uitleggen versus Verantwoorden

Zijn baas keek Robert strak aan en vroeg hem hoe het kwam dat hij het dossier nog niet had afgerond. Robert voelde zich klein worden en begon iets te stamelen over andere prioriteiten deze week. Hij werd rood, kreeg het benauwd en kwam niet goed uit zijn woorden. Hij voelde zich ter verantwoording geroepen en verkrampte.
Op weg naar huis in de auto bedacht hij zich wat hij eigenlijk had moeten zeggen: dat er bij de meewerkende partij andere prioriteiten waren gekomen en dat zij het dossier hadden opgehouden. Niet hij! In plaats van rustig uit te leggen wat er was gebeurd, begon Robert verantwoording af te leggen voor het negatieve resultaat.
Er ligt een fijne lijn tussen Uitleggen en Verantwoorden. Vaak is uitleggen wat je hebt gedaan en hoe de juiste keuze en soms, heel soms, moet je verantwoording afleggen voor je daden. Allebei veroorzaken ze een heel ander gevoel, andere woorden, andere lichaamshouding en gezichtsuitdrukking, andere taal, andere indruk aan de andere kant van de tafel.
Merk wanneer je schiet in verantwoorden waar uitleggen meer dan voldoende is. Waar komt die neiging tot verantwoording afleggen vandaan? Hoe reëel is die eigenlijk?
De volgende dag ging Robert terug naar zijn baas en legde rustig uit wat er eigenlijk precies was gebeurd in de afronding van het dossier. Zijn baas bedankte hem en zette een nieuwe datum voor overleg. Robert blij, baas blij!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen