Kierkegaard zei het 150 jaar geleden al: "Ons leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen".
Het programma De Reis van je Leven® is een biografisch coachtraject waarbij je al wandelend plekken bezoekt die in je leven van belang zijn geweest, en nog zijn.
Iedereen maakt in het leven keerpunten mee. In werk, privé of het eigen innerlijk proces.
Onze blogs gaan over deze mensen, over ons, over u. Of u nu medewerker, manager, werkzoekend, thuis werkt of met pensioen bent.
De hele
dag door komen er indrukken op ons af: beelden, geluiden, geuren, smaken,
aanraking. Onze zintuigen doen hun best alles te registreren en te
interpreteren: scherp of wazig, herrie of mooi, lekker of vies, koud of warm,
prettig of gevaar.
Dat zijn
de makkelijke indrukken, daar kunnen we nog wel raad mee!
Wanneer we
een antwoord zoeken op de vraag wat al deze indrukken voor ons betekenen in ons
leven, dan kan het soms wat lastiger worden. Rationeel kunnen we niet altijd
alles voor onszelf verklaren!
Het spreekwoord:
“de tijd zal alles leren”, daagt ons uit om niet alles wat we waarnemen direct
rationeel te willen verklaren. Te durven aanschouwen en te registreren zonder
direct een antwoord klaar te hebben op de buitenwereld.
Durf je te
genieten van de waarneming zonder er een waardeoordeel op te plakken??
Vorige week ging ik op weg naar een klant;
een directeur van een bedrijf van zo’n 40 mensen die aan zijn eigen
ontwikkeling wil werken. Hij is succesvol maar niet zo gelukkig als hij zou
willen. Een typisch gevalletje van mid-life-oriëntatie zou ik het noemen. Hij
wil wel iets anders maar kan het huidige niet zomaar loslaten, en dat is
logisch. Om te onderzoeken of de tijd voor hem is gekomen om echt veranderingen
aan te brengen in zijn leven had hij van mij een paar opdrachten gekregen om uit
te werken. Opdrachten die hem dwingen om serieus na te gaan denken over zijn
toekomst.
Toen ik binnenkwam zag ik al dat hij niet
ontspannen was en al snel gaf hij aan dat hij de dingen die hij had beloofd te
doen niet had gedaan en ook niet kon verklaren waarom dat zo was. Zijn onvrede
over zijn huidige situatie was alleen maar groter geworden, maar ook de angst
om de realiteit onder ogen te zien. En dat is iets wat ik vaak zie in dit soort
situaties; mensen blijven liever stil zitten in een oncomfortabele maar
duidelijke situatie dan dat ze een onzekere situatie tegemoet treden. Daaronder
ligt natuurlijk de angst dat wanneer ze de waarheid onder ogen zien dat er
eigenlijk geen excuus meer is om niet meer te veranderen. En dat werkt
verlammend; de onvrede blijft maar het nemen van een echte stap naar voren lukt
niet.
Ik heb mijn koffie opgedronken en ben
vertrokken en heb hem gevraagd om mij te bellen als hij wil gaan bewegen, als
hij de eerste stap durft te gaan zetten op deze reis van zijn leven.
Vanmorgen belde hij mij op, hij had een
slechte week gehad in een worsteling met zichzelf, maar de knoop is doorgehakt,
hij gaat op weg; op zoek naar wat hij écht wil waarbij hij zich nu realiseert
dat wat hij ook tegenkomt onderweg dat hij nog altijd degene is die beslist of
hij de afslag neemt of niet. Hij had een week nodig gehad om zich te realiseren
dat hij ook in onzekere situaties de touwtjes zelf in handen heeft en daardoor
kijkt hij nu met veel ongeduld uit naar de spannende en onzekere reis die wij
gaan maken…….
Het
contrast tussen winter en lente zit in zoveel dingen: niet alleen de
temperatuur, ook de geur, het geluid en het uitzicht, ja zelfs de smaak van de
buitenlucht is anders. Met al onze zintuigen nemen we de verandering naar de
volgende fase waar.
Het is de
kunst van het leven om onze zintuiglijke waarneming steeds meer te verfijnen,
zodat we elke verandering in en om ons heen perfect kunnen registreren. Soms
lijkt het namelijk alsof het “ineens” anders is in ons leven en dat is niet zo.
We hebben echter de signalen niet waargenomen!
Tijdens De
Reis van het Leven hebben we onze zintuigen hard nodig: waar ben je, hoe voelt
het, hoe ziet het eruit, wat hoor je en waar kun je van genieten?
Ik wens je
weer een mooie week toe: proeven, ruiken, voelen, zien en horen!
De winter was lang en koud. Op alle fronten: de
meteorologische winter qua temperatuur, lengte en schraalheid.
Maar ook nieuwe plannen wilden maar niet tot bloei
komen alsof ze letterlijk het licht nog niet mochten zien.
Nieuwe relaties wilden niet echt ontluiken, ze
bleven in de beleefdheidsfase hangen.
De gezondheid werd maar niet beter, steeds weer een
verkoudheid of een spierpijntje.
De eerste mooie lentedag is aangebroken en er hangt
een zweem van verwachting in de lucht: vogels lijken bijna zenuwachtig, mensen
steken voorzichtig het hoofd uit het raam, de plantjes mogen weer het balkon en
terras op, ondernemers durven weer te hopen op betere tijden.
De Reis van het Leven gaat altijd door de 4
seizoenen heen. En dit keer was de winter voor veel mensen echt heel lang, de
voorraden uitgeput, de weerbaarheid laag, het smachten naar betere tijden
groot. Het genieten wordt intens zodra de lente echt door gaat zetten.
De natuur biedt ons een groot scala aan contrasten
en precies die contrasten houden ons wakker en scherp. Zonder de intensiteit
van de seizoenen zouden we de verschillende smaken ervan niet kunnen proeven en
waarderen.
Dankbaarheid dus ook voor de winter, ook al was
deze nog zo schraal. De volgende fase staat te beginnen!
Gisteren hebben we weer een fijne wandeling gemaakt. Niet
zo’n hele lange maar wel door een mooi stukje Nederland, langs paden, de Lek en
door weilanden. Met aan het einde een goeie lunch. Heerlijk om af en toe te
doen.
Zo vind ik meer dingen leuk om te doen. Wandelen is er 1
van. Gesprekken voeren met cliënten is een andere. Zittend aan tafel, maar ook
regelmatig wandelend. Voor veel mensen levert de combinatie van wandelen en
praten wat goeds op. Delen, verdieping, verstilling, ruimte, inzicht.
Het laatste jaar kom ik minderen aan het wandelen toe. Ik
zit meer aan tafel en meer achter de laptop. De social media zijn bij me naar
binnen geslopen en ik word dikker …. Eerst via Linkedin, toen met Bloggen, vervolgens
door Twitter, en recentelijk in Facebook.
Als ik alles bijhoud dan ben ik er diverse uren in de week
mee bezig, en zelfs per dag als ik niet oppas. Ik verlang nog wel eens terug
naar de tijd dat ik regelmatig wandelde in mijn vrije tijd. Mijn aandacht
richtend op een belangrijk aspect in het leven. Door het gebruik van de diverse
social media is mijn aandacht meer versnipperd geraakt. Soms word ik er
onrustig van. Altijd bezig. Laptop uit. Telefoon aan.
Ik moet meer alert zijn op het vinden en behouden van
balans. Tegelijk is het ook leuk. De wereld in een doosje. En ik merk in mijn
werk dat het voor cliënten een nieuwe weg tot het verkrijgen van werk is. Met
cliënten stem ik af wat het beste past. Een traditioneel gesprek aan tafel of
wandelend verdiepen en brainstormen. En wel of niet de social media benutten om
jezelf in je werk of als werkzoekende te profileren.
Ik wil dus alles! Wandelen, loopbaanadvies, social media. Ik
vind het alle drie erg leuk om me mee bezig te houden. Zowel in mijn vrije tijd
als in mijn werk, hetgeen toch al vaak door elkaar loopt. Het is ook
complementair aan elkaar. Als je veel wandelt en buiten bent dan mis je een
belangrijk stuk sociale ontwikkeling via de media. Als je veel achter je
computer zit dan is het heerlijk om eens lekker naar buiten te gaan.
We zitten samen op een terras in de stad en kijken
uit op het gebouw waar ze het grootste deel van haar studie heeft gedaan. Mooi
gebouw, het zonnetje schijnt, allemaal studenten, lekker levendig!
Ze
realiseert zich dat ze er toentertijd echter helemaal niet van heeft genoten.
Ze was bezig met het “verwerken” van de gevolgen van een verkeersongeluk en het
voldoen aan de onuitgesproken verwachting van haar ouders om “iets van haar
leven te maken”. In plaats van een mooie tijd van ontwikkeling was haar
studententijd een bron van zorg en onzekerheid. Als reactie daarop is ze stoer
en hard geworden voor zichzelf: zo merkt ze tenminste niets van haar
onzekerheid en onderliggend verdriet.
Ze heeft inmiddels absoluut iets van haar leven
gemaakt en een belangrijke maatschappelijke positie veroverd. Ze heeft het naar
haar zin met haar werk en nu is het tijd om het altijd aanwezige vermoeiende
malen in haar hoofd achter haar te laten.
We staan op, lopen de gang binnen van het gebouw en
kijken naar de jonge, hoopvolle studenten. Hun gelach en geroep is verfrissend:
zoveel energie en zoveel zelfvertrouwen!
Ze wil het opeisen voor zichzelf en realiseert zich
dat door het niet aangaan van de pijn van toen, ze deze nu al die jaren met
zich mee heeft gesleept. Ze heeft genoeg geleden! De tijd van toen is slechts
een herinnering, hij is niet meer echt. De realiteit is nu: een mooie baan, een
liefdevol gezin, een goede gezondheid. Haar herinnering van toen is als het
litteken dat we allemaal wel ergens hebben zitten: de echte pijn is allang weg.
Wil ze de emotionele pijn blijven koesteren of kan ze zichzelf en “het leven”
vergeven?
Ze kiest ervoor om trots te zijn op haar litteken:
“kijk, het loopt van hier tot hier”. Haar litteken herinnert haar eraan om goed
voor haarzelf te zorgen, grenzen aan te geven en mededogen te hebben voor
mensen om haar heen die door moeilijke tijden gaan. Dat inspireert haar en in
plaats van malende gedachten in haar hoofd, vult ze nu bewuster haar taak in
door goed te zorgen voor de mensen die onder haar verantwoording vallen.
Afgelopen weekend heb ik gewandeld in de omgeving van de Holterberg. Het waren wandelingen van ongeveer 4 uur. Bij die tijdsduur merk ik de helende werking van wandelingen heel sterk.
Meestal begint een wandeling met de vraag: ‘Welke kant?, of welke route?.”
Maar deze keer werd die vraag niet gesteld. We gingen gewoon op pad. Ik gaf mij gewoon over, er was vertrouwen dat ik het begin weer zou vinden.
Dat had te maken met vertrouwen in mijn wandelmaatje. Dat is heerlijk. Het voelt vrij. Het voelt tegelijk als verbonden zijn.
Dan de sensatie van de start: Wat ik voel is de ontvankelijkheid van mijn huid. Is de lucht fris, vochtig, koud?
Mijn ogen openen zich voor de omgeving. Ze ontspannen omdat bos en heide geen oplettendheid vragen. Eerder een zacht en rustig kijken naar de kleurenpracht van groen en andere buitentinten. De kleuren komen breed en zacht binnen.
Ze masseren mijn hersens omdat het beeld voorduurt en geen interpretatie vraagt. Eerder een voelen dan denken.
Mijn hart wordt aangesproken. Die maakt een sprongetje. Vreugde stroomt binnen door de verbinding met die vanzelfsprekende schoonheid. Ik voel de enorme levensenergie in mij gaan stromen.
Die ontmoet de aarde energie van bomen, struiken, zand en mos. Ook van het licht en de lucht en de wind. Er is de gewaarwording dat de kleine takjes van de bomen als haarvaten zijn waardoor ook mijn bloed zou kunnen stromen.
Ik voel mij in heel mijn wezen verbonden. Dat geeft vreugde.
